نامه ای به بازیکنان!

بچه ها،
چه خبر؟ اخیرا چندان خوب به نظر نمی رسید. کمتر از یک ماه پیش، شما دلیل غرور و بالیدن ما بودید. شما را تماشا می کردیم که فرمتان مانند گلوله ای که شلیک شده، فوق العاده بود و هر کسی جلوی شما قرار می گرفت، به شدت آسیب می دید. فکر کردیم روحیه کسب سه گانه هیچگاه از یادتان نمی رود. ما رویاها و فانتزی هایی در مورد این افسانه ای که شما در حال رقم زدنش بودید، ساختیم. این رویاها، خیلی زود در هم شکستند. ما به شما اطمینان داشتیم، و حالا، نگران شده ایم.

شما که پیش از وقفه بازی های ملی خوب بودید، چه چیزی عوض شده است؟ می دانم مرگ یوهان کرایف احتمالا خیلی سخت بوده است، او آغاز گر تمام این ها بود، دلیلی که ما امروز همه با هم، اینجاییم. اما این نمی تواند دلیل باختن روحیه، آن هم به این وضع، باشد. این تیم، ایدئولوژی او را بهتر از هر تیم دیگری، به اجرا در می آورد؛ آن هم در بهترین فرم ممکن. درگذشت او باید با افتخار و غرور، به خاطر دیدن این بچه ها، همراه بوده باشد. او هیچگاه نمی خواست که ما را در این حالت ببیند.

لطفا، نگرانی ما را درک کنید. ما شما را در حالی بر دنیا حکومت می کردید، دیده ایم. شما که نمی خواهید در این نقطه تسلیم شوید؟ زیرا ما نشده ایم. ما از سقوط باز گشته ایم و می خواهیم پنج بازی آینده را پیروز شویم تا اوضاع را سامان ببخشیم. این تیم، بهترین تیم دنیاست، و این اوضاع نباید پایدار بماند. اینکه این روزها را به یاد روزهای وحشتناک 2014 می اندازد، دردناک است؛ زیرا این تیم، همین یک ماه پیش، چیزی فراتر از فوق العاده بود.

نکند به خاطر باخت به بزرگترین رقیبمان است؟ منظورم این است که، آن شکست قابل درک است. آن نتیجه شوکی برای همه ما بود، اما بازیکنان ما آنقدر حرفه ای هستند که نگذارند یک روز بد، این چنین خاطرشان را مغشوش کند. ما هنوز فرصت دو گانه داریم، و نمی توانیم ببینیم که شما تسلیم شده اید.

شما مثلا مردان لوچو هستید! - جنگجو، مبارز. آن استحکام و روحیه جنگجویانه شما کجاست؟ شما تیمی بودید که پر بود از رهبر و کاپیتان. گلادیاتور های پر افتخار، با بیشترین جام های ممکن. اما تماشای این روزهای شما، ما را به تعجب وا می دارد که آیا این فقط یک دوره گذراست، و یا اینکه شما خیلی زود اوج گرفتید و الان در حال سقوط هستید.

من نمی خواهم تقصیر را گردن هیج یک از شما، یا مربی، و یا داوران بیندازم. شب گذشته ما شما را از لحاظ روحی ضعیف دیدیم. با اطمینان کمتر. این تیم نه دیگر بهترین تیم جهان بود، و نه روحیه قهرمانان و اسطوره ها را در خود داشت. شما خودتان نبودید، و برای درآوردن بازی، تحت فشار بسیار زیادی قرار داشتید. و در نهایت، آن را هم از دست دادید.

سرجیو راموس ژانویه گذشته از بد اقبالی تیمش در فصلی که ما سه گانه بردیم، می گفت. می گفت آن ها در فرم بسیار خوبی بودند و فوتبال می تواند هر چیزی را تغییر دهد. تا اینجا، او درست می گوید. زمان این نرسیده که به او ثابت کنید اشتباه می کند؟

از شما می خواهیم که از جای خود برخیزید. می خواهیم که بجنگید؛ پنج بازی دیگر. یک واکنش می خواهیم، از همه شما. بازی ها با فاصله زمانی مناسبی برگزار می شوند و خستگی می تواند به راحتی کنترل شود. البته این در صورتی است که شما بچه ها، بازگشت آخر را انجام دهید. این مسئله دور از دسترس نیست، اگر شما به آن باور داشته باشید. بعد از این فصل خارق العاده، نمی توانیم ببینیم که اینگونه از دست می روید.

شما همیشه حمایت ما را پشت سر خود دارید؛ همه چی به شما بستگی دارد، آقایان!

با احترام،
یک هوادار نگران.