منبع: سایت رسمی باشگاهتنها یک روز تا شروع هیجان انگیز ترین و جذاب ترین دیدار فوتبال باشگاهی دنیا باقی مانده و بی تردید تعداد کثیری از فوتبال دوستان در سراسر جهان منتظر تماشای این بازی هستند؛ حال می خواهیم سفر کوتاهی داشته باشیم به یکی از دور ترین نقاط تاریخ؛ جایی که بارسلونا و رئال مادرید برای اولین بار به مصاف یکدیگر رفتند.
باز می گردیم به 114 سال پیش؛ یعنی 13 می 1902 که تنها 2.5 از تاسیس اف سی بارسلونا می گذشت؛ بارسایی که هیچ کس خبر نداشت که در آینده چه اقتداری انتظارش را می کشد! آن روز بود که این تیم باید در مادرید به میدان می رفت تا برای اولین بار رقابتی را رقم بزند که حال به عنوان بزرگترین فوتبال جهان شناخته می شود.
آن روز، بیش از دو سال از تاسیس بارسا می گذشت و در همان سال قهرمان تورنمنت کوپا ماکایا شده بود. آبی اناری پوشان در آن دوران بازیکنان قدرتمندی از کشورهای مختلف را در تیم خود می دیدند، برای مثال می توان به دو بازیکن دو سوئیسی (هانس گمپر و جورج مایر)، یک بازیکن آلمانی (اودو استاینبرگ) و سه بازیکن انگلیسی (آرتور ویتی، جان پارسونز و هنری موریس) حاضر در این تیم اشاره کرد. با این حساب از این تیم خیلی بیشتر از مادرید تازه تاسیس انتظار می رفت (مارس 1902).
با این حال، به دلیل مشکلات مسافرتی که وجود داشت، بارسلونا مجبور شد با 11 بازیکن جوان و کم تجربه به مادرید سفر کند و نتوانست با قدرت واقعی خود به رقابت بپردازد.
شرایط خطرناک
محل برگزاری این ال کلاسیکو در هیپودروم لا کستلانا بود، یکی از بزرگترین خیابان های مادرید که حال سانتیاگو برنابئو در آن واقع شده است. این وضعیت به هیچ وجه برای کاتالان ها مناسب نبود زیرا بازی باید در زمینی شکل می گرفت که هر دو طرف آن معمولا برای مسابقات اسب رانی استفاده می شود و به طرز غیر قابل باوری بزرگ بود. کودهایی که از اسب تهیه می شد و سپس در زمین های کشاورزی مورد استفاده قرار می گرفت، جدا از این در آن روزها بیماری کزاز شیوع پیدا کرده بود و با این اوصاف خطر ابتلا به این بیماری برای بازیکنان دور از ذهن نبود. با این اوصاف، حال می توان این زمین را به تله مرگ تشبیه کرد!
با تمام مشکلاتی که بود، دو تیم با سوت داور بازی خود را آغاز کردند، در حالی که مادریدی ها همان لباس سفید معروف خود و کاتالان ها نیز طبق معمول لباس راه راه آبی و اناری و شورت سفید خود را پوشیده بودند.
در آن هنگام حتی شکست مقابل مادریدی ها به ذهن هیچ یک از بازیکنان بارسا خطور نمی کرد اما بلافاصله پس از بازشدن دروازه شان به این نتیجه رسیدند که مادرید بهتر از آنی است که انتظارش را داشتند. آرتور جانسون اولین کسی بود که در اولین ال کلاسیکو گلزنی کرد.
ایجاد تنش از همان ابتدا
مجله هفتگی لاس دیپورتس از همان ابتدا، شروع به نوشتن یک گزارش پر تب و تاب کرد: تمام بازیکنان بارسا، چه انگلیسی، آلمانی، سوئیسی و چه بارسلونی نارضایتی خود را از عدم وجود نزاکت در بین تماشاگران اعلام کردند، تماشاگرانی که وقتی بازیکنان بارسلونا اشتباه می کردند و یا تیم خودشان - مادرید - گل می زد، خوشحالی می کردند و سر و صدا به راه می انداختند و وقتی بارسلونا خوب بازی می کرد و یا گل می زد، ساکت می شدند.
البته هیچ یک از این مشکلات مانع راهی که بازیکنان بارسا در پیش گرفته بودند نشد و خوشبختانه در ادامه بازی، استاینبرگ موفق شد 2 بار دروازه حریف را به باز کند و گل سوم نیز توسط گمپر از روی نقطه پنالتی به ثمر رسید.
بارسلونا به فینال رسید؛ اگر چه برای اثبات بهترین بودن در اسپانیا باید کمی صبر می کرد. باشگاه بیلبائو (اتلتیک بیلبائو) موفق شد در فینال با نتیجه 2 بر 1 کاتالان ها را شکست دهد و خود را قهرمان رقابتی کند که اکنون با نام کوپا دل ری (جام حذفی اسپانیا) شناخته می شود. اما نکته مهم این است که بارسا توانست در اولین ال کلاسیکو تاریخ پیروز شود!
نگاه کلی به آمار و اطلاعات مسابقه
تورنومنت: کوپا کورناسیون
ورزشگاه: هیپودروم مادرید
تاریخ: 1902/13/5
نتیجه بازی: رئال مادرید 1-3 بارسلونا
بازیکنان رئال: سویا، مولرا، گیرالت، گونگورا، اسپوتورنو، پالاسیوس، جانسون (1 گل)، گیرالت، سانچز نیرا، گیرالت، سلادا
بازیکنان بارسا: پیولس، لوبت، ویتی، ترادس، مایر، والدس، پارسونز،گمپر، موریس (1 گل)، استاینبرگ (2 گل)، آلبنیز
داور: آرانا
برچسب:
نویسنده: مهدی