لوییز انریکه؛ یک مربی کامل برای بارسا

منبع: Weloba
مترجم: سید سجاد زرگرنتاج / FCBarcelona.ir

لوییز انریکه یک مربی نرمال برای بارسا نیست، اما نیازی هم ندارد که باشد. او بسیار آزاد فکر می کند و از گرفتن تصمیمات بزرگ، ابایی ندارد.

بازی مقابل لوانته، هم برای انریکه و هم برای بارسا، یک دیدار خاص به حساب می آمد، زیرا در این دیدار، تعداد بازی هایی که بارسا تحت هدایت انریکه بوده است، به 100 رسید. با کسب پیروزی 0-2، بارسا حالا در 28 بازی پیاپی شکست نخورده است، و علاوه بر آن، با رکورد پپ گواردیولا در فصل 2010/11 برابری می کند.

در صد بازی اش به عنوان سرمربی، انریکه به 80 پیروزی، 11 تساوی و 9 باخت دست یافت که نهایتا، این نتایج منجر به کسب پنج جام شد. در مقایسه با وضعیت پپ در 100 بازی نخستش، انریکه وضعیت بهتری دارد. هر کدام از این دو مربی، روش خاص خود را داشتند، پس مقایسه آن ها با یکدیگر، از نقطه نظر منطقی قابل قبول نیست، اما مسائلی که در مورد آن ها خواهیم گفت، بسیار جذابند.

بارسای گواردیولا، خصوصا در سه فصل اول، غیر قابل مهار بود. آن ها حریفانشان را با آمار های وحشتناک مالکیت توپ، و استایل بسیار خاص پاس کاری، خرد می کردند. تیم نبض بازی را، به کمک نبوغ ژاوی تحت کنترل خود در می آورد. این بازی تک ضرب، این فلسفه تیکی تاکا، حریفان را مضطرب می کرد و آن ها را به اشتباه می انداخت، و در آن نقطه، مسی و دوستانش، نهایت استفاده را از این اشتباهات می بردند. این سبک منجر به کسب یک شش گانه در فصل 2008/09 و یک پنج گانه در فصل 2010/11 شد. بسیاری، آن تیم را به دلیل تسلطی که بر بازی داشت، بهترین تیم تاریخ فوتبال می دانستند.

اما تاکتیک های پپ، بازیکنان را تا حد زیادی به زمین حریف نزدیک می کرد. مدافعان میانی تقریبا جایی نزدیک به میانه میدان داشتند، و مدافعان کناری حتی در برخی از دقایق، نقش وینگر را بازی می کردند. این مسئله منجر به مشکلات شدید بارسا روی ضد حملات می شد. تیم هایی با وینگر های سریع، بسیار برای بارسا مشکل ساز می شدند، زیرا مدافعان وسط این تیم، به اندازه کافی سریع نبودند. تیم ها سریعا رو به تاکتیک "پارک اتوبوس" آوردند، تا پاس های بازیکنان بارسا را بی اثر کنند.

بدون یک پلن بی، کاتالان های بزرگ، گاهی در زمین گیج و عاجز بودند. و سپس حریف دست به ضد حمله می زد که آن ها را با مشکل بزرگی روبرو می کرد، مشکلی که می بایست حل می شد. حتی ویلانووای فقید و تاتا مارتینو هم نتواستند کاری با این قضیه انجام دهند. اینتر میلان، چلسی و رئال مادرید، همگی از یک تاکتیک در مقابل بارسا استفاده می کردند، و این تیم شکست می خورد - تا وقتی انریکه سکان هدایت بارسا را بدست گرفت.

مانند یک شوالیه در زرهی درخشان، لوچو در اوضاعی بحرانی به بارسا آمد. شایعاتِ رفتن مسی از بارسا در همه جا شنیده می شد، تیم یک فصل بدون جام را گذرانده بود، و رئال مادرید، قهرمانی اروپا را بدست آورده بود.

اگرچه اوضاع برای انریکه هم چندان راحت نبود، و پس از بازی ضعیف بارسا مقابل سوسیداد در ابتدای ژانویه 2015 و متعاقبا تنش هایش با مسی، او تا مرز اخراج از کارش نیز پیش رفت. در چنین شرایطی، انریکه تصمیم گرفت جای مسی و سوارز را با هم عوض کند، و مرد آرژانتینی را در پست وینگر راست قرار داد. مثلث MSN پس از این تغییر، اثربخشی وحشتناک داشت، به طوری که هیچکس نمی توانست آن را پیش بینی کند، و نهایتا بارسا فصل را با کسب سه گانه به پایان برد. در این نقطه باید مربی را عامل موفقیت بدانیم، که توانست این سه ابر ستاره را در یک خط، در کنار هم نگه دارد.

پپ شدیدا علاقه داشت که در هر مسابقه، بازیکنان اصلی تیم را در زمین داشته باشد. بازیکنانی مانند مسی، اینیستا، پویول و ژاوی، در هر فصل بیش از 50 بازی، و در هر بازی هم نود دقیقه، برای تیم به میدان می رفتند. نتیجه، مصدومیت و خستگی بیش از حد بازیکنان بود. اما انریکه ترجیح می دهد سیستم چرخشی را در تیم اجرا کند و به هر بازیکن، شانس بازی کردن بدهد. این مسئله ضمن ایجاد هماهنگی بین تمامی بازیکنان، از ایجاد مشکلات بین مربی و بازیکن می کاهد. همچنین، پس از سپری کردن چهار فصل موفق زیر نظر پپ، بازیکنان کمی انگیزه کسب موفقیت را از دست دادند، و بازیکنان جدید برای تزریق این تشنگی به تیم نیاز بود، و انریکه، دقیقا همین کار را کرد.

با وجود راکیتیچ و سوارز در تیم، بارسا بازیکنانی داشت که می توانستند در مواقع نیاز، از راه دور شوتزنی کنند. همچنین، آن ها از لحاظ بدنی، قوی تر و بلند تر از متوسط بازیکنان بارسا هستند، و بارسا نیاز به چنین حضوری در نبرد های هوایی داشت. هر دوی آن ها دوندگی فوق العاده دارند و به هیچ وجه در طول بازی دست از این کار نمی کشند. وضعیت دفاعی تیم خصوصا در ضربات آزاد و کرنرها، با این خرید ها، بسیار بهبود یافت.

در دوران مربیگری تاتا مارتینو، مسی به شدت متهم به تنبل بودن در زمین می شد. در حالی که این اتهام به هیچ وجه وارد نبود، مسی کمی اضافه وزن پیدا کرد، و می دانیم که فیتنس تا چه اندازه در فوتبال مدرن، اهمیت دارد. انریکه، که خود به معنای واقعی کلمه "فیت" است، مانند گواردیولا یک برنامه منظم برای غذا خوردن و هم چنین تمرینات بدنسازی مسی تهیه کرد. روش متمرکز او این روزها یک ترکیب کاملا مناسب از لحاظ بدنی را منجر شده است.

در حالی که پپ در بین فوتبال دوستان به عنوان یک نابغه تاکتیکی شناخته می شود، انریکه نیز تا حد زیادی برازنده داشتن این عنوان است. چرخش ها و تغییراتی که او در ترکیب می دهد، شاید برخی را عصبانی کند، اما باعث می شود بازیکنان سر حال تر باشند و این یکی از دلایلی است که بارسا در پایان فصل اول حضور انریکه، این همه موفقیت کسب کرد. وقتی تیم های دیگر به شدت نگران مصدومیت یکی از بازیکنان اصلی خود هستند، بارسا یک تیم کاملِ آماده برای جایگزینی دارد.

از یاد نبرید، بارسا فصل گذشته قهرمان های اسپانیا، انگلیس، ایتالیا، آلمان و فرانسه را نسبتا راحت شکست داد. حتی رئال مادرید هم با چهار گل در برنابئو مغلوب این تیم شد - نتیجه ای که تا سال ها از یاد هواداران بارسا، و رئال، نخواهد رفت.

لوییز انریکه یک مربی نرمال برای بارسا نیست، اما نیازی هم ندارد که باشد. او بسیار آزاد فکر می کند و از گرفتن تصمیمات بزرگ، ابایی ندارد. حال می خواهد این تصمیم قرار دادن سرجی روبرتو در سمت چپ خط دفاعی باشد، یا بازی دادن به مسی در خط هافبک. لوچو کاری را انجام می دهد که برای موفقیت تیم، باید انجام شود، که بسیار شجاعانه و قابل تقدیر است.

در آستانه آغاز صد بازیِ دوم لوییز انریکه به عنوان مربی بارسا، برای او موفقیت های بیشتری آرزو می کنیم، و امیدواریم که تیم را به افتخارات بزرگتری برساند.

- - , .