پیروزی بارسا، در شب نشان دادن رگه هایی از تزلزل!

منبع: ESPN
مترجم: سید سجاد زرگرنتاج / FCBarcelona.ir

این یک اتفاق نسبتا نادر است که یک تیم نزدیک ترین رقیبش در صدر جدول را در خانه در حالی شکست دهد که میهمان با 9 بازیکن بازی را به پایان می رساند و آن 9 بازیکن، مدافع عنوان قهرمانی را، تا آخرین حد توانشان، تحت فشار قرار می دهند.

اما این یکی از نتیجه گیری هایی است که بعد از یک پیروزی جذاب 2-1 برای بارسا مقابل اتلتیکو به وجود آمد، پیروزی ای که اندازه سوال هایی که مطرح کرد، پاسخ داشت! نتیجه گیری این است: نتیجه، تمام آنچه اتفاق افتاد را بازتاب نمی دهد.

سی و یکمین گل سوارز در این فصل، تفاوت دو تیم را رقم زد

پیروزی شنبه شب بارسا، حداقل در ابتدا، به شدت مشابه پیروزی هایی بود که بارسا در چند دیدار اخیرش کسب کرده بود. اما پیش از اینکه بگوییم آن ها چطور پیروز شدند و این حقیقت که آن ها تا حد بسیار زیادی از "کارآمد" بودن در مقابل حریفی که 28 دقیقه را 9 نفره بازی می کرد، دور بودند، نکاتی هست که باید به آن ها توجه شود.

به صورت کاملا واضح، لحظه ای را به یاد دارم که ژاوی در حالی که به اطرافش نگاه می کرد تا مطمئن شود آیا کسی به صحبت هایش گوش می دهد یا خیر، گفت که وقتی تیم ها در مقابل بارسای گواردیولا با یک گل پیش می افتادند، بازیکنان بارسا تا چه حد پر اضطراب و پر اشتباه می شدند.

ژاوی اظهار داشت که موقعیتی مانند آنچه توصیف شد، چه در خانه یا خارج از خانه، اضطراب آبی و اناری ها، و همچنین هوادارانشان را به شدت افزایش می داد. اضطرابی که با چنین جمله ای همراه بود: «دوباره شروع شد!».

تلاش بی حد و حصر، انسجام روحی، اعتماد به نفس، پاس های تک ضرب پیاپی و نیاز مبرم به صحیح بودن آن ها - همه این فاکتور ها بسیار غیر قابل دسترس می شد، وقتی حریفی بعد از زدن گل برتری، پرس در خط دفاعی و اتوبوس خود در آن نقطه را، شدت دو برابر می بخشید.

در نظر بگیرید که این صبحت ها از سوی بزرگترین بازیکن تاریخ اسپانیا، در زمانی زده شد که واقعا به اتفاقی بزرگ - مانند فعالیت های آتشفشانی سال 2010 - نیاز بود تا بارسا را از بردنِ همه چیز، باز دارد!

خب، در هفته اخیر، سه تیم سعی کردند که بارسای انریکه را به دردسر بیاندازند، و نه تنها هر سه آن ها با شکست زمین مسابقه را ترک کردند، بلکه هر سه با یک گل از بارسا پیش افتادند، و دو تای آن ها این کار را در نیوکمپ انجام دادند.

اولین تیم در این لیست، مالاگا بود که این استراتژی را به کار گرفت: «به جای پارک کردن اتوبوس، سگ ها را باز می گذاریم!». هیچ بی احترامی ای در این جمله نهفته نیست. این تنها توصیف کننده این مسئله است که در طول هفت روز، مالاگا، بیلبائو و حالا اتلتیکو، بارسا را در یک سوم دفاعی خودش تحت فشار قرار دادند و این مسئله بسیار بسیار جذاب بوده است!

قهرمان اسپانیا و اروپا، در هر سه بار با مشکل روبرو شد، اما هر سه بار نیز پیروز میدان بود. مالاگا که در خانه بازی می کرد موقعیت های فراوانی به وجود آورد، و واقعا مستحق یک امتیاز بود، اما در نهایت 1-2 باخت. چهار روز بعد، اتلتیک بیلبائو نه تنها از تاکتیک مالاگا تقلید کرد، که این کار را در نیوکمپ انجام داد. این کار به شدت دلهره آور است، اما آن ها روی نبوغ آدوریز و خونسری اینیاکی ویلیامز، به گل برتری رسیدند، تقریبا در نیمه نخست از همه لحاظ بر دارندگان سه گانه، برتری داشتند، اگرچه در نهایت 3-1 باختند.

شب گذشته، اتلتیکو هم به این گروه از ماجراجویان پیوست. در بیست دقیقه نخست، آن ها نه تنها بارسا را تحت فشار قرار دادند و بر نگرانی های انریکه و شاگردانش افزودند، که توپ را در اختیار داشتند و با آن ایجاد موقعیت هم می کردند! با گذشت زمان و با حرکت زیبای سول نیگوئز در سمت راست، راکیتیچ که شب سختی مقابل اتلتیکو داشت، از یار مستقیمش، کوکه، جا ماند، و اتلتیکو که کاملا بر بازی مسلط بود، به گل برتری رسید.

برای آن ها که بی طرف بودند، تماشای بازی منطقی، تکاپو، اتحاد، شور و انرژی بازیکنان قهرمان دو فصل پیش، بسیار جذاب بود. و سپس، بازه میان جهنم و پایان نیمه نخست، برای بارسا سر رسید. همان بازه ای که ژاوی در مورد آن گفته بود.

این بارسا تکیه کمتری بر سیستم پاس های پیاپی دارد. اگرچه جنسش با بارسای گواردیولا تفاوت چندانی ندارد، اما این دو با هم دوقلو نیستند، بلکه نسبت فامیلی دورتری باید میان آن ها قائل بود. توپ در سیستم آن ها سرعت انتقال بیشتری دارد، در جزئیات متفاوت است و تأکید بیشتری بر انتقال سریع تیم به حمله، به جای استفاده از روش پاس های پیاپی برای از هم گسستن تاکتیک های یارگیری حریف، دارد. با این روش، خیال راحت تری از بابتِ عقب افتادن برای بازیکنان بارسا وجود خواهد داشت.

بارسای انریکه کمی به دردسر افتاد، اما رکورد شکست ناپذیری اش را به 26 بازی رساند

و این بار، این سیستم جواب می دهد. بارسای 1-0 عقب مانده، دست به بازی احساسی نمی زند؛ ریتم شان "عجله بیشتر و سرعت کمتر" نخواهد شد. هیچ "ای وای! 1-0 عقبیم!" ـی وجود ندارد. آن ها به در زدن [تلاش کردن!] ادامه می دهند و همانطور که در دیدار مقابل مالاگا و بیلبائو اتفاق افتاد، در، پاسخ آن ها را داد، و گشوده شد.

اما طرز اتفاق افتادنش، داستان جالبی دارد، زیرا بارسا به حدی نزدیک به دروازه حریف بود و به حدی شدید پرس می کرد، که مدافعان اتلتیکو تقریبا گیج شده بودند. در دقیقه 30 بازی، آن ها یک لحظه غفلت کردند، و بارسا کار را تمام کرد. شاید از دیدگاه آگوستو فرناندز، آن دفع توپ کافی بود، اما ظاهرا اینطور نبود، نه حتی نزدیک به کافی! زیرا حتی کوچکترین غفلتی در مقابل این بارسا، می تواند سقوط شما را تضمین کند.

خاویر ماسکرانو که روزی به من گفت از زمان پیوستنش به بارسا از لیورپول، بیشترین چیزی که روی آن کار کرده است، پاس هایش بوده اند، توپ برگشتی را تقریبا در میانه زمین در اختیار گرفت و سریعا آن را برای نیمار ارسال کرد. جوردی آلبا که احتمالا می دانست چه اتفاقی قرار است بیفتد، و به قول معروف، دو حرکت جلوتر از حریفش بود، سمت چپ نیمار را پوشش داد و یک گزینه اضافی برای مهاجم برزیلی شد. سر توپ آلبا خوزه خیمنز را نقش زمین کرد، و پاس زیبا و دقیقش به بهترین بازیکن دنیا رسید، و مسی، کار را به تساوی کشاند.

نمایشی خالص و بی نقص! اگر فوتبال در آینده با هوش و سرعت بالاتری انجام شود، من کلاه خودم، و شما را خواهم جوید!

اتلتیکو نشان داد که آن ها راه مقابله با بارسا را بلدند، و اینکه این راه تنها بیست دقیقه دوام آورد. و پس از آن، آن ها قلمرو خود را به حریف واگذار کردند و تصمیم های درست کمتری گرفتند. آن ها اجازه دادند خون به مشامِ یک درنده ذاتی برسد!

گل برتری بارسا، چیزی شبیه به سفر در زمان بود. درست مانند آنچه در ال کلاسیکوی فصل گذشته در نیوکمپ اتفاق افتاد، ارسال طولی و بلند دنی آلوز در عمق دفاع اتلتیکو به سوارز رسید و مرد اروگوئه ای، بار دیگر معجونی از هوش، قدرت بدنی، تکنیک و خونسردی را به کار گرفت تا دروازه حریف را برای بار دوم باز کند. از زاویه دید کمک داور، خیمنز یک یا دو میلیمتر جلوتر از سوارز قرار داشت، اما او حالا می داند که یک یا دو میلیمتر، تا چه اندازه می تواند طولانی باشد.

ایندیانو ماینکو، داور مسابقه، چاره ای جز اخراج فیلیپه لوییز و گودین، به خاطر انجام خطاهایی که به ترتیب ضربه ای وحشتناک روی پای مسی و اخراج مستقیم، و تکل خشن روی پای سوارز و دریافت کارت زرد دوم بودند، نداشت.

سیمونه در 15 بازی اخیر مقابل بارسا، تنها یک بار موفق به شکست این تیم شده است، و این برای دومین بار در طول یک سال گذشته است که تیمش بازی را مقابل بارسا با 9 بازیکن به پایان می برد. بنابراین، برای حدود 30 دقیقه، قهرمان اروپا در مقابل یک تیم 9 نفره، و در حالی که 2-1 پیش بود، قرار گرفت.

اگرچه، لوییز انریکه هم سریعا تصمیم نگرفت که برتری را در خط هافبک، با کم کردن یک مدافع اعمال کند - که در این صورت بارسا می توانست اتلتیکو را درون محوطه جریمه خودش حبس کند - و در نتیجه شلختگی که در وسط زمین در طول آن دقایق وجود داشت، نشان می دهد شاگردان سیمونه هرگز از جریان بازی خارج نشدند.

هیچ یک از هواداران، بازیکنان و کادر فنی اتلتیکو، عکس العمل فوق العاده کلودیو براوو را در مقابل ضربه آنتوان گریزمان - که همچنان موفق نشده با لباس اتلتیکو به بارسا گل بزند! - روی ارسال کراسکو، فراموش نخواهند کرد.

برای بارسا، تصمیمات اشتباه بارها و بارها در طول آن دقایق اتفاق افتادند و اگر روی ضربه آزاد آخری که کوکه روی دروازه ارسال کرد، شانس با اتلتیکو یار بود، می توانستیم شاهد سناریوی عجیبِ امتیاز گرفتن یک تیم برادریِ 9 نفره از بارسا باشیم!

بارسای ژاوی، از اینکه 1-0 عقب بیفتد، می ترسید. این بارسا، نمی ترسد. اما در مقابل یک تیم نه نفره این چنینی، بارسا با داشتن قدرت توپ گردانی مهندس سابق خود، چه کارها که نمی توانست انجام دهد!

بارسا بدون شک بهترین تیم اروپاست. اما آن ها تمام طول دوران بازیگری خود را با این "چیره بودنِ کامل بر حریف" گذراندند. و در یک لحظه، این بار آن ها بودند که دچار چیرگی شدند.

برای انریکه، که چند روز با مصاف دور رفت مرحله نیمه نهایی جام حذفی با والنسیا در خانه فاصله دارد، تکرار کردن سه گانه، غیر ممکن نیست. چالش او برای رسیدن به این مهم، پیدا کردن راهی برای هر چه بهتر کردن تصمیماتش در طول بازی، و همچنین تقویت این تیم فوق العاده، اما نه عاری از اشتباه؛ تشنه پیروزی اما خسته از نبرد، و در نهایت بسیار با استعداد، است.

- - , .