لوئیز انریکه؛ جادوی ارائه یک بارسای متفاوت

منبع: چهار چهار دو
مترجم: سید سجاد زرگرنتاج / FCBarcelona.ir

فریبِ ترکیب پرستاره ای که در اختیار دارد را نخورید؛ این تیم درخشان، با آن تیمی که پپ گواردیولا با آن جهان را به زانو درآورد، بسیار متفاوت است و همه این تفاوت، تنها مربوط به یک نفر است: سرمربی فعلی این تیم، لوییز انریکه. اکثر مردم معتقدند که سرمربیگری در بارسلونا، مانند یک رویاست. داشتن لیونل مسی در ترکیب، و همینطور حضور بازیکنانی مانند نیمار، سوارز، اینیستا و بوسکتس، زندگی برای هر کسی که غول های اسپانیایی را هدایت می کند، بسیار آسان است. اما به هیچ وجه اینطور نیست؛ می توانید از لوییز انریکه بپرسید.

این مرد آستوریایی در دوران حضورش در بارسلونا، با انتقادهایی از سوی مطبوعات پُر توقع بارسلونا روبرو بوده، اما طرفدارانی هم داشته است. او که سرد، غیرصمیمی و کمی بدخلق به نظر می رسد، بسیاری از مخالفانش را با نمایش های تیمش درون زمین و جام های بسیاری که کسب کرده، از سر راه برداشته است. مربی 46 ساله از زمان پیوستن به بارسلونا، از 9 جام ممکن، 7 جام را بدست آورده است، و با این وجود، همچنان آنطور که باید از او حمایت نمی شود.

یک تیم مفید!

به وجود آوردن تیمی که شرایط را برای درخشش MSN فراهم کند، اصلاً کار ساده ای نیست. در حالی که بیشتر منتقدین تصور می کنند تنها دستور انریکه به بازیکنانش «بروید و بازی کنید!» است، او سیستمی را به وجود آورده که نه تنها به وجود آمدن بهترین مثلث خط حمله تاریخ فوتبال را در پی داشته، بلکه توانسته با آن سیستم در بخش های دیگر زمین هم به موفقیت هایی دست یابد.

کشتی بارسلونا پس از خروج بازیکنان کلیدی ای چون ژاوی و پویول، همچنان صلابت خود را از دست نداده و انریکه موفق شده است که ارزش های سنتی بارسلونا را با روشی جدید، حفظ کند. آبی و اناری ها همچنان می توانند پیروزی های 4-0 و 5-0 بدست بیاورند، اما این قابلیت را هم دارند که در دیدارهای خارج از خانه دشوار مقابل تیم های نه چندان بزرگ، با پیروزی های خفیف 3 امتیاز کامل را کسب کنند.

بارسا دیگر آن تیم لطیف گذشته نیست، و این روزها شخصیتی مانند شخصیت سرمربی خود پیدا کرده است - که مردی ثابت قدم و با صلابت در روزهای بازیگری اش بود. از زمان حضور انریکه در بارسا، این تیم ظاهری خشن بدست آورده که به آن ها در راه کسب افتخار، کمک بسیاری کرده است.

انریکه، مرد آهنین!

خب، نکات کلیدی در دوران سرمربیگری او چه بوده اند؟ انریکه بر تجربیات خود به عنوان بازیکن تکیه بسیاری دارد و این مسئله بخش بزرگی از استایل سرمربیگری او را رقم زده است. او از این مزیت هنگام ارتباط با بازیکنانش استفاده می کند؛ چرا که او می داند آن ها حدوداً چه احساسی دارند و می تواند توصیه ها و راهنمایی های خوبی در هر موقعیتی برایشان داشته باشد.

و روش دقیق و وسواسی او در مورد بدنسازی، بسیار حائز اهمیت است. او کسی است که مسابقات مردان آهنین (سه گانه ای شامل شنا، دوچرخه سواری و دوی ماراتن) در فرانکفورت را تجربه کرده است و در ماراتن نیویورک هم حضور داشته است. او این انرژی و اهمیت به "روی فرم بودن" را به فوتبالش تعمیم داده است. بازیکنان بارسلونا بیشتر از هر زمان دیگری روی فرم هستند و این مسئله به آن ها اجازه می دهد تا بازی را حتی در مقابل بهترین تیم های دنیا هم کنترل کنند. اینکه بتوانید در چند میدان برای کسب جام بجنگید، کار آسانی نیست، اما نگاه خاص لوچو به بُعد فیزیکی فوتبال، اثر قابل توجهی بر بارسا گذاشته است.

او در بُعد تاتیک هم، استاد است - یک بخش دیگر از فراست مربیگری او که نادیده گرفته می شود. وقتی او به سلتاویگو رفت، داربست هایی که نسبت دید به زمین تمرین را تعیین می کردند، تغییر داد تا بتواند از نقطه خاص تری به تمرینات تیمش نگاه کند. او در بارسا هم دست به چنین تغییراتی زد، و در حالی که ابتدا هواداران و مردم نگاه چندان خوبی به او نداشتند، حالا متوجه می شوند که با دنبال کردن او، می توان به موفقیت دست یافت.

لوییز انریکه ضعف تیمش در ضربات آزاد و انتقال های دفاعی را تشخیص داد و آن ها را به نقاط قوت تبدیل کرد. در ضربات آزاد، آن کاملاً موفق بودند و تیمی که در این زمینه در سال های اخیر، یکی از بدترین ها بود، تبدیل به بهترین تیم لالیگا شد.

در دو فصل اخیر، بارسا اتلتیکو را که یکی از بهترین تیم ها در زمینه ضربات شروع مجدد است، کنار زده و در زمینه گل کردن توپ های مُرده، از آن ها پیشی گرفته است. این روزها آن ها روی هوا تیم بسیار خوبی محسوب می شوند و توانسته اند داغِ "تنها یک تیم مالکیت محور" بودن را از پیشانی خود پاک کنند.

سلطه، از نوع دیگر

این بدون شک بهترین هدیه لوییز انریکه به بارساست؛ به وجود آوردن بُعدی دیگر و تبدیل کردن آن ها به تیمی غیر قابل پیشبینی. آن ها توانسته اند درخشش دوران پپ را بدست بیاورند، و این بار به شکلی کاملاً متفاوت.

کسب جام ها و پیروزی در هر بازی، مهمترین بخش کار لوییز انریکه هستند. او هیچگاه خود را یک دوراندیش مانند گواردیولا نمی بیند و مانند او به دنبال گذاشتن اثری عمیق و فراتر از پیروزی در بازی ها روی باشگاه، نیست. اگرچه اگر دوست داشته باشید یا نه، او در حال وارد شدن به آن مرحله است. بردن سه گانه در فصل نخست و دو گانه در فصل دوم - بردن مجموعاً هفت جام که با تعداد جام های گواردیولا در دو فصل نخستش در بارسا برابری می کند - نشان می دهند که لوییز انریکه در حال یافتن جایگاه خود در تاریخ باشگاه بارسلوناست.

اگر یک چیز قابل پیشبینی در مورد لوییز انریکه و تیمش وجود داشته باشد، آن چیز "بردن" است - و به احتمال فراوان این مسئله پابرجا خواهد ماند. او در این دو فصل بیش از 77% بازی هایش را برده است، و این همان متری است که بعدها او را با آن خواهند سنجید.

سران باشگاه از او نمی خواهند که بارسایی برای دهه بعدی بسازد، جوانگرایی کند و یا تبدیل به یوهان کرایف جدیدی برای باشگاه شود. آن ها در حال حاضر تنها پیروزی می خواهند و برای این کار، فرد درستی را در اختیار دارند.