مقایسه نسخه 2008 و 2012 اسپانیا با نسخه 2016 آن؛ چه چیزهایی تغییر کرده است؟

ماتادورها نتوانستند قهرمانی جام جهانی 2010 خود را حفظ کنند، اما توانستند قهرمانی اروپایی خود را نگه دارند و این بار در فرانسه به دنبال آن می گردند. آنها ترکیب بسیار خوبی دارند، یکی از بهترین ها در این جام، اما فاقد کهنه سربازانی مثل ژابی آلونسو و ایکر کاسیاس (که البته دعوت شده اما چندان بازی نخواهد کرد) و البته ژاوی بزرگ، که برای اولین بار از یورو 2000 مجبورند بدون او بازی کنند. در غیاب این بزرگان، نسل بعدی ستاره های اسپانیا کم کم به ترکیب تیم راه یافته اند، اگرچه دل بوسکه در این زمینه بسیار دست به عصا عمل کرده است. این استعداد های جوان (البته برخی از آن ها واقعا جوان نیستند) برای کسب سومین جام لاروخا در یورو می جنگند. اما اسپانیای 2016 چگونه می تواند یک قهرمانی دیگر به قهرمانی های پیشین خود اضافه کند؟ در این مقاله به بررسی این نکته می پردازیم.

ایکر کاسیاس برا اسپانیا یک پدیده محسوب می شد. عمکرد او طی سال های 2008، 2010 و 2012 به طرز قابل توجهی در کسب دو جام یورو و یک جام جهانی، این سه گانه ارزشمند ملی، موثر بود. شاید بتوان گفت که مهار دو گل حتمی روبن در فینال جام جهانی 2010 او را به اوج رساند. در مرحله یک چهارم نهایی یورو 2008، هنگامی که اسپانیا و ایتالیا برای کسب جواز حضور در نیمه نهایی مبارزه می کردند، تساوی 1-1 این دو تیم باعث شد تا کار به ضربات پنالتی بکشد و این بار نیز ایکر کاسیاس با مهار دو پنالتی از حریف نقش کلیدی در رسیدن ماتادورها به جام قهرمانی داشت. در سال 2008 کاسیاس در اوج عظمت خود بود اما نمی توان گفت که در سال 2012 نیز بهترین دروازه بان اسپانیا بود، با این حال در یوروی آن سال در طول تمام مراحل این تورنمنت تنها یک گل آن هم در مرحله گروهی دریافت کرد.

این بار اما با اینکه کاسیاس در اختیار دل بوسکه بود، دیدیم که دیوید خیا در اولین بازی به عنوان سنگربان لاروخا درون دروازه قرار گرفت و احتمالا این بار اوست که شانس بیشتری برای بازی کردن دارد. حال باید دید که آیا او هم می تواند در یورو 2016 همانند کاسیاس در یورو 2008 بدرخشد و استعداد خود را به جهانیان ثابت کند؟

دروازبانان اسپانیا در سال های 2008، 2012 و 2016

اساس و بنیان خط دفاعی اسپانیا در سال 2008 با نسخه های بعدی آن کاملا متفاوت است. راموس بازیکنی پر شور و با اعتماد به نفس بود که در طول خط کناری، خستگی ناپذیر عقب و جلو می رفت. در کنار او، مارچنا یک مدافع متوسط بود که نمایشی سطح بالاتر از خودش ارائه می داد و در کنار کارلس پویول غول پیکر، زوج خوبی را تشکیل داده بود. در دفاع چپ، خوان کاپدیویا حضور داشت؛ از آن دسته مدافعان کناری با ثبات که این روزها کمتر می شود مانندشان را دید. گاهی در حمله شرکت می کرد (خصوصا وقتی صحبت از ارسال توپ های بلند می شد)، اما تخصص اصلی اش، در دفاع بود.

اما نسخه 2012 و 2016 دفاع این تیم تقریبا یکسان است. این بار جوردی آلبا بود که باید با حرکت در عقب و جلوی سمت چپ خط دفاعی، نقش کاپدیویا را ارائه می کرد. پیکه و راموس که در حال حاضر دو تا از بهترین مدافعان جهان فوتبال محسوب می شوند، در قالب یک زوج دفاعی مستحکم برای اسپانیا نقش آفرینی می کنند. آربلوا در سال 2012 مدافع راست اسپانیایی ها بود اما امسال خوانفران جای او را اشغال کرده است - کسی که گاهی اوقات به عنوان آغازگر حملات نیز عمل می کند.

مدافعان اسپانیا در سال های 2008، 2012 و 2016

اسپانیا در سال 2008 دارای خط میانی جسورانه ای بود. پیش از آنکه پپ گواردیولا تیمی که بر پایه ژاوی هرناندز استوار بود را تشکیل دهد، لوئیز آراگونس توانست با اعتماد به این جوان کاتالانی، تأثیر تحول آفرینی را در تیم خود ایجاد کند. با وجود مارکوس سنا در کنار ژاوی و نیز اینیستا و دیوید سیلوا اسپانیا قادر بود بازی های مالکانه ای را ارائه دهد. بعدها سسک فابرگاس نیز به این خط ملحق شد.

بعد از نمایش های مقتدرانه اسپانیا در جام جهانی 2010، اسپانیا روش "هافبک اضافی" خود را به آخرین سطح خود رساند. دل بوسکه در سال 2012 به هافبک های دفاعیِ دو تایی اش که در 2010 معرفی کرده بود، یک فالس ناین (9 کاذب) اضافه کرد. بوسکتس و اینیستا فوق العاده بودند، اما داوید سیلوا و ژابی آلونسو نمی توانستند آنچنان که باید با هم تیمی های خود مطابقت پیدا کنند و ژاوی تا قبل از فینال (که بهترین بازیکن میدان در آن بازی شد) نتوانسته بود ریتم خود را بیابد. آن ها باز هم حریفان را کاملا مسحور تسلط خود بر بازی می کردند، اما با حضور سسک فابرگاس به عنوان فالس ناین، بیش از حد ملایم بودند و آن خصوصیات انفجاری سال 2008 و 2010 را نداشتند.

می توان گفت ترکیب فعلی خط میانی تیم دل بوسکه چیزی شبیه به همان ترکیبی است که در سال 2008 آراگونس از آن بهره می برد. او اکنون دارای بوسکتس، کسی که اکنون بهترین هافبک جهان محسوب می شود و نیز اینیستا است، کسی که به طور مشترک با لوکا مودریچ دومین هافبک های برتر جهان شمرده می شود. آنها این برتری را در بارسلونا و اسپانیا اثبات کرده اند و حال میبینیم که حتی بدون داشتن ژاوی نیز می توانند بدرخشند. گزینه های سوم اعم اند از سسک فابرگاس، تیاگو و کوکه. فابرگاس سرعت خوبی دارد و تیاگو نیز قادر است هاله ای از عملکرد ژاوی را نمایش دهد اما کوکه می تواند عینا نقش راکیتیچ را ایفا کند؛ کسی که در بارسلونا زوج کناری اینیستا - بعد از خداحافظی ژاوی - محسوب می شود. این یعنی اسپانیا می تواند هماهنگ ترین خط میانی یورو را به نام خود ثبت کند. البته تنها زمان می تواند این را مشخص کند!

هافبک های اسپانیا در سال های 2008، 2012 و 2016