کدام یک بهترند؛ بارسای انریکه یا بارسای پپ؟

منبع: تلگراف
مترجمین: سید سجاد زرگرنتاج - علی شکرانه / FCBarcelona.ir

بارسا در این فصل موفق به کسب دو گانه داخلی شد، و همچنان هواداران این تیم، از نحوه به پایان رسیدن این فصل، ناراحتند. استاندارد ها در نیوکمپ آن چنان بالاست که با وجود قهرمانی در لیگ و جام حذفی، این نکته که فینال اروپا بین دو تیم اسپانیایی برگزار شده و بارسا یکی از آن ها نیست، به طرز غیر قابل تصوری نا امید کننده است.

آن ها سه گانه را در فصل نخست انریکه به عنوان سرمربی تیم بردند، و امید بسیاری داشتند که این کار را دوباره هم انجام دهند. آن ها قهرمانی در لالیگا را در روز پایانی بدست آوردند، در حالی که در جام حذفی، کنار رفتن اتفاقی - و عجیب - رئال مادرید از جام به دلیل استفاده از یک بازیکن محروم، و همینطور حذف اتلتیکو مادرید مقابل سلتا، مسیر بارسا را برای قهرمانی دوباره، آسان کرد.

اما، آیا این انتظارات بسیار بالا، چیز جدیدی در بارساست؟ هم انریکه و هم پپ گواردیولا، سه گانه را در نخستین فصل خود به عنوان سرمربی تیم بدست آوردند، اما به نظر می آید که انتظارات از تیم فعلی بارسا، حتی بیشتر است - شاید به این دلیل که بسیاری عقیده دارند که بازیکنان فعلی بارسا، از استادانِ پاسِ پپ، بهترند. به هر حال، این ادعای نامربوطی نیست. بیایید بین این دو مقایسه ای انجام دهیم!

عناوین کسب شده

پپ بارسا را به سوی یکی از موفق ترین دوران های تاریخ خود پیش برد. کسب هر سه جام اصلی در نخستین فصل، و پس از آن به پایان بردن سال با به دست آوردن سه عنوان دیگر و کسب شش گانه، شروعی فوق العاده بود. در سه فصل بعدی، تیم گواردیولا با قهرمانی در چهار عنوان اصلی دیگر و موارد متعددی از سوپرکاپ، به آمار چشمگیر۱۴جام طی چهار سال رسید.

بارسای انریکه تنها در دو سال پنج عنوان اصلی (و هفت جام در مجموع) از آن خود کرده است. تا به اینجای کار متوسط قهرمانی های انریکه در یک سال حتی از پپ هم بهتر است، اما مسلما برای حفظ این رکورد تا رسیدن به مدت زمان مشابه حضور پپ در بارسا، کار سخت تری پیش روی خود دارد.

پیروز: انریکه.

نتایج

بارسای پپ از مجموع ۱۵۲ بازی خود در لالیگا طی چهار سال، در ۱۱۶ دیدار پیروز شد. یعنی ۷۶.۳ درصد پیروزی. در مقایسه با آن، انریکه در ۷۷.۶ درصد از بازیهای خود برنده بوده، یعنی ۵۹ برد از ۷۶ بازی.

هر دوی آن ها آماری دارند که تیم های لیگ برتر انگلستان تنها در رویای آن هستند. اختلاف بسیار ناچیز است اما موفقیت پپ در حفظ چنین درصد بالایی طی چهار سال چشمگیر تر است.

پیروز: ثبات آماری پپ ستودنی تر است اما در عدد و رقم انریکه پیش است.

گل ها

مثلث MSN انریکه احتمالا در تاریخ بی نظیر است و گواردیولا در هر مقایسه ای با آن شکست خورده خواهد بود. مسی برای هر دو مربی ستاره بود اما یقینا در سال های اخیر باز هم پیشرفت کرده است. او حالا با همکاری سوارز و نیمار، بارسلونا را دارای قدرتمند ترین خط حمله در جهان کرده است.

جالب این است که در آمار گل های خورده هم تیم انریکه بهتر کار کرده است.

پیروز: دستا بالا! انریکه.

کیفیت ستاره ها

برخی از بازیکنان در هر دو دوره حضور داشته اند. اکثریت تیم پپ مجموعه ای از بازیکنان اسپانیایی بودند که بدنه اصلی تیم ملی این کشور را در موفقیت های بین المللی تشکیل می دادند. با این حال، علیرغم عملکرد مناسب داوید ویا، پدرو و ساموئل اتوئو؛ هیچ یک به سطح درخشش سوارز و نیمار نمی رسند.

پیروز: تیم انریکه ستاره های جذاب تر و باکیفیت تری دارد.

استایل بازی

پس از سال های سلطه بر اروپا و شکل دادن فوتبالی از جنس آینده، ذهنیت عمومی بر آن شد که تیکی تاکا تکراری شده و شکست خورده است. سیاه کردن روزگار حریفان با پاس های پیاپی، اشتباهاً با سیاه کردن روزگار فوتبال تلفیق شده بود و از این رو بارسای خارق العاده پپ، بیشتر با سال های آخرش به یاد آورده می شود. تیم انریکه هم، با میانگین 68.6%، علاقه زیادی به در اختیار داشتن مالکیت توپ دارد، اما گواردیولا حتی بیشتر از این خواهان توپ بود - میانگین 69.2% مالکیت توپ.

و البته زمانی که صحبت از پرس در یک سوم هجومی می شود، تیم پپ یکی از تأثیرگذار ترین تیم های تاریخ فوتبال محسوب می شود. آن ها به طرز عجیبی هماهنگ بودند و می توانستند حریف را مجبور به از دست دادن مالکیت، در مناطق خطرناکی از زمین کنند.

در حالی که تیم انریکه در در اختیار داشتن توپ و سپردن آن به مثلث مرگبار خط حمله خود، بسیار خوب عمل می کند، اما سبک تیم پپ، بیشتر شبیه به یک فلسفه بود و حضور یک طرح دقیق برای بازی، بیشتر حس می شد.

رأی: سلطنت تیکی تاکا!

بازی تیمی

هر دو تیم، تقریبا تعریف ایده آلی از کارایی بخش های مختلف یک تیم در کنار هم، بودند (و هستند)، اما در تیم لوییز انریکه، بیشتر کارهای تهاجمی به مثلث خط حمله سپرده شده است. با توجه به فرم و همکاری فوق العاده ای که آن ها در کنار هم دارند، این نکته کاملا قابل درک است. اما در تیم پپ، یکدستی بسیار بیشتری وجود داشت.

در دو فصل اخیر، مسی، سوارز و نیمار، بهترین سازنده های تیم بوده اند و هر کدام بیش از 110 موقعیت گل برای هم تیمی های خود (که بیشتر شامل خودشان می شود) فراهم کرده اند. نفر بعدی لیست، راکیتیچ با 68 خلق موقعیت است.

بین سال های 2008 تا 2012، ژاوی مرد اول بازیسازی تیمِ پپ بود، و پس از او لیونل مسی، دنی آلوز و آندرس اینیستا قرار داشتند. آن ها به شدت به هم وابسته بودند و بیشتر به عنوان یک تیم بازی می کردند، تا مجموعه ای از خطوط مختلف. که این، بسیار قابل تحسین است.

رأی: باز هم، گواردیولا.

نتیجه

تفاوت های بسیار کمی وجود دارد، و اینکه بگوییم یکی از آن ها، در این مقایسه پیروز شده است، به این معنی است که یک "بازنده" وجود دارد، و با توجه به موفقیت هایی که این دو تیم بدست آورده اند، لقب معقولی محسوب نمی شود.

با این وجود، با توجه به موفقیت های بسیار زیاد تیم انریکه در چنین مدت زمان کوتاهی، آن ها این فرصت را دارند که خود را به عنوان بهترین تیم در تاریخ بارسا معرفی کنند - و شاید حتی تاریخ فوتبال. چالشی که برای آن ها وجود دارد (موفق ماندن!)، چالش بسیار بزرگی است، اما چیزی نیست که نتوانند پس آن بربیایند.