فینال بارسا vs فینال رئال؛ وقتی «شانس» با «نبوغ» اشتباه گرفته می شود...

سعید ایمنی
FCBarcelona.ir

سال گذشته، زمانی که آبی و اناری ها پای به دیدار پایانی برابر یوونتوس گذاشتند، قهرمانان تمام لیگهای معتبر اروپایی را شکست داده بودند: منچستر سیتی (قهرمان انگلیس)، پاریس سنت ژرمن (قهرمان فرانسه) و بایرن مونیخ (قهرمان آلمان). در فینال، کاتالانها قهرمان ایتالیا را نیز شکست دادند تا با اقتدار کامل، باشکوه ترین قهرمانی تاریخ لیگ قهرمانان اروپا را جشن گرفته باشند. اما امسال داستان متفاوت است، تیمی در فینال است که فرضیه «گوی های داغ» الموندو، هر روز در موردش درست تر به نظر می رسد...

امشب فینال لیگ قهرمانان اروپا، به شکل دردناکی بین دو تیمی برگزار می شود که کمتر کسی - جز هوادارانشان - آنها را شایسته قهرمانی می دانند. از یک سو اتلتیکو، با فوتبال دوست نداشتنی! دفاعی، خشن و عاری از زیبایی های این ورزش، و در سوی دیگر، رئال، حریف همیشگی ضعیف ترین تیمهای حاضر! داستان برخورد رئال مادرید با ضعیف ترین هر دور، چنان تکراری و کهنه شده است، که الموندو دپورتیوو فرضیه گوی های داغ را مطرح کرد؛ گوی هایی که در زمان قرعه کشی داغ می شوند تا انتخاب کننده را راهنمایی کنند و انتخابهای که تصادفی نیست، چرا که از نگاه آماری، احتمال وقوع چنین قرعه ای برای یک تیم، به شکل عجیبی نزدیک به صفر - یعنی غیر ممکن - است!

همه ما می دانیم که برای مادریدی ها، فقط جامها مهمند، نه اینکه چطور بدست آمده اند. در مورد کسانی صحبت می کنیم که به پیروزی 11 گله برابر بارسا با مداخله مستقیم ارتش دیکتاتور سفاک اسپانیا، و یا جامهای بی ارزش اواسط قرن گذشته در غیبت بزرگان فوتبال افتخار می کنند. قطعا اینها امشب - در صورت پیروزی - تا مدتها از اواندسیما صحبت خواهند کرد.

اما تفاوت زیادی است، بین جامهایی که درون زمین فوتبال، با ارائه نمایشهای ناب و بی نظیر - آن طور که برای هر فوتبالدوستی و نه تنها بارسایی ها، رویایی است - بدست می آیند و جامهایی که اتفاقات بیرون زمین فوتبال در آنها نقش اصلی را ایفا می کنند.

رئالی ها می توانند به 10 (یا 11) جام اروپایی خود بنازند، و این واقعیت که 6 تای آنها انقدر قدیمی اند که جامهایشان سفالی است (!) را نادیده بگیرند، یا به این باورشان که «کسی به خاطر نخواهد آورد که چه حریفانی را برای کسب قهرمانی شکست داده اید» همچنان استوارانه - و البته به ناچار - چنگ بزنند، اما در سراسر دنیا و در طول تاریخ، آنها که فوتبال را به خاطر زیبایی هایش دوست دارند - طرفدار بارسا باشند یا نباشند - نه برای سیمئونه هورا خواهند کشید، و نه زیبایی در 11 جام احتمالی رئالی ها می بینند، همان طور که هرگز دروغهای رسانه ای را برای نزدیک کردن بازیکنی معمولی مثل رونالدو به برترین بازیکن تاریخ باور نکرده و تنها، لبخندی نثار این افتخارات تو خالی و بی ارزش خواهند کرد... چرا که رسیدن به فینال و قهرمانی، بدون مواجهه با حتی یک تیم بزرگ و با شکست دادن پدیده هایی مثل مالمو، شاختار و ولفسبورگ - آن هم به سختی و در آستانه حذف! - تنها ممکن است برای یک مادریدی افتخار قلمداد شود!