منبع: توتال بارساهمه می دانیم که زمان می گذرد، بی آنکه بتوانیم گذرش را حس کنیم. و حالا، این تنها راهی است که می توانیم با آن، 32 ساله شدن اینیستا، شوالیه رنگ پریده نیوکمپ را، توجیه کنیم.
انگار همین دیروز بود که یک جوان سر حال وارد زمین ورزشگاه استادو فرانس شد تا سرنوشت بارسا را با یک نمایش فوق العاده در میانه میدان، در فینال لیگ قهرمانان اروپای سال 2006، تغییر دهد. اگر یک نفر از همان روز، به آینده و امروز سفر می کرد، احتمالا از لیست بلند بالای افتخارات کسب شده توسط پسر خجالتی نیوکمپ، سرش گیج می رفت. در واقع، این لیست، چیزی است که هر فوتبالیستی آرزویش را دارد؛ لیستی که شامل چهار مدال قهرمانی لیگ قهرمانان، 7 مدال قهرمانی لالیگا، دو قهرمانی یورو و یک قهرمانی جهان، و یک جایزه فردی مانند بهترین بازیکن سال اروپا!
امروزه، که فوتبال با فساد و عشق بی حد و حصر به پول عجین شده است، دیدن شخصیت هایی مانند اینیستا، نسبتا نادر است. اگر کسی ادعا کند که اینیستا اصلا به این مسائل توجهی نداشته است، چندان بیراه هم نگفته است. اینیستا، نماد بسیار مناسبی برای بارساست؛ کسی که به بهترین نحو ممکن، "فراتر از یک باشگاه" را برای دیگران ترجمه کرد. او شاید در خارج از زمین بی حاشیه و ساکت باشد، اما در زمین، این قابلیت را دارد که هر هفته، یک لبخند بر صورت تمامی هواداران تیم، نقاشی کند. آندرس، خلاق است، و کاریزماتیک؛ یکی از تکنیکی ترین بازیکنانی است که می توان نام برد و خونسردی خارق العاده ای در بازی اش دیده می شود. هنگامی که او صاحب توپ است، یک تماشاچی ممکن است تصور کند کاپیتان بارسا در حال پرواز در زمین است.
حال که او به سی و دومین سال زندگی اش هم پایان داده است، منطق فوتبال حکم می کند که بارسا باید به فکر روزهایش بدون شوالیه رنگ پریده باشد. تابستان گذشته، بارسا فصلش را بدون یکی دیگر از اسطوره های تمام نشدنی باشگاه، ژاوی هرناندز، آغاز کرد. زمان خداحافظی با آندرس اینیستا هم، چندان دور نیست، بنابراین تمام آنچه می توانیم انجام دهیم، نشستن و لذت بردن از آخرین سال های حضور او در زمین فوتبال است.
و تمام آنچه می توانیم این روزها بگوییم این است: تولدت مبارک آندرس اینیستا!
برچسب:
نویسنده: مهدی